تا از حال و هوای سال جدید دور نشده ایم مناسب دیدم قسمتی از وصیت نامه ی معروف لویی پاستور را، اول برای خودم و بعد برای دوستان، یادآور شوم تا انشاالله با روحیه و انگیزه ی بهتر این سال را ادامه دهیم.پیام پاستور بسیار زیباست و ناظر بر استفاده از توانمندی های بالقوه ی آدمی است. راستی صرف نظر از آنچه که به مدیران سازمان ها و واحدهای منابع انسانی در ایجاد زمینه های ساختاری و فرهنگی مربوط است، خودمان تا چه اندازه در جهت شکوفایی و تحقق توانمندی های بالقوه ی مان اهتمام ورزیده ایم؟

... در هر حرفه اي كه هستيد نه اجازه دهيد که به بدبيني‌هاي بي‌حاصل آلوده شويد و نه بگذاريد که بعضي لحظات تأسف‌بار - که براي هر ملتي پيش مي‌آيد - شما را به يأس و نا اميدي بکشاند. در آرامش حاکم بر آزمايشگاه‌ها و کتابخانه‌ها و سازمان هايتان زندگي کنيد و نخست از خود بپرسيد: "من براي يادگيري و خودآموزي چه کرده‌ام؟" سپس همچنان که پيش‌تر مي رويد، بپرسيد: "من براي کشورم چه کرده‌ام؟" و اين پرسش را آن قدر ادامه دهيد تا به اين احساس شادي‌بخش و هيجان انگيز برسيد که:

 شايد سهم کوچکي در پيشرفت و اعتلاي بشريت داشته‌ايد.

اما هر پاداشي که زندگي به تلاش‌هايمان بدهد يا ندهد، هنگامي که به پايان تلاش‌هايمان نزديک مي‌شويم هر کداممان بايد حق آن را داشته باشيم که با صداي بلند بگوييم:

«من آنچه در توان داشته‌ام انجام داده‌ام»